Eigen verantwoordelijkheid!

“Booltink doet beroep op MKB’ers”. Een niet te missen kop in de Gelderlander van maandag 30 januari 2012. De voorzitter van MKB Rijnwaarden vraagt nadrukkelijk aan de ondernemers om aanwezig te zijn bij de commissievergadering waarin het rapport van MKB Reva besproken wordt. Hij geeft daarmee aan dat het MKB niet alles zelf kan realiseren, dat iedere ondernemer zijn eigen verantwoordelijkheid heeft. Ik hoop dat zijn oproep effect heeft en dat de publieke tribune goed vol zal zijn. Ik kom.

Met betrekking tot hetzelfde onderwerp, duidelijk een hot item op dit moment, neemt ook de wethouder Lamers zijn eigen verantwoordelijkheid. Hij geeft publiekelijk aan dat hij van mening is dat hij de winkels in het hart van Lobith wil concentreren. Een afwijkend standpunt ten opzichte van het rapport. Hij biedt hiermee wel de ondernemers en betrokken raadsleden de kans om vooraf kennis te nemen van zijn mening. Zij kunnen hiermee hun voordeel doen.

Vanmiddag hadden wij op kantoor een levendige discussie over duurzaamheid. Na een korte inleiding van een medewerker kwamen er verschillende relevante onderwerpen met betrekking tot duurzaamheid aan de orde. Wat verstaan wij onder dit containerbegrip? Waardoor laten we onze keuzes bepalen? Doen we dat vanuit bedrijfseconomische motieven of vinden we dat we een goede wereld achter moeten laten voor onze kinderen, kleinkinderen,….?

Vragen, die ik probeer te beantwoorden vanuit mijzelf, uit mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik denk privé niet anders als dat ik vanuit mijn functie denk, hoogstens dat de realisatie van mogelijkheden anders zijn.

Op die wijze kijk ik ook naar hoe we in ons kantoor met het begrip duurzaam omgaan. Een onderdeel van de discussie die direct leidde tot diverse goed realiseerbare ideeën. Simpel omdat ze direct uitvoerbaar zijn zoals “het licht uit doen als je wat langer niet op je werkplek bent”, of “dubbelzijdig kopiëren” en eentje waarbij ik mezelf aangesproken voel “de bladzijden in een schrijfblok aan beide zijden beschrijven”.

Ideeën die op zich direct uitvoerbaar zijn, maar waarvan het succes bepaald wordt door de medewerking van een ieder. Als een ieder zulke ideeën gaat uitvoeren vanuit een eigen verantwoordelijkheid, dan is succes verzekerd.    

Wij denken ook vanuit het principe “goed voorbeeld, doet goed volgen”. Wij menen dat als we duurzaamheid goed uitdragen en laten zien dat we ook zo handelen, dit een positieve uitwerking zal hebben op de bewoners van onze woningen en zelfs naar alle inwoners van Rijnwaarden. Dan neemt de kans toe dat initiatieven ten behoeve van het gebruik van energiebesparend materiaal of installaties door hen wordt overgenomen. Want ieder heeft (en kent) zijn eigen verantwoordelijkheid!

30 januari 2012

Een gemiste kans?

Sinds ruim een week hebben wij als woningcorporatie te maken met een nieuwe minister. Spies nam de portefeuille van Donner over en heeft daarmee een uitdagende taak op zich genomen. Een taak die ook vele mogelijkheden biedt en daarmee oneindige roem. “Spies heeft de woningmarkt weer in beweging gekregen”, dat moet toch een krantenkop zijn waar ze van droomt.

Ik had de hoop dat de nieuwe minister even wat tijd zou nemen om zich in te werken. Om de impact van de stukken waarvoor zij nu de volledige verantwoordelijkheid draagt te bevatten. Mede met de blik van iemand die, als gedeputeerde, toch iets dichter staat bij de samenleving.  Die hoop is wel heel snel vervlogen. Met het wetsvoorstel wat nu ter advisering aan de Raad van State is gestuurd zal er een zoveelste slot op de woningmarkt gegooid worden. Tenminste als deze wet definitief wordt.

Zou de minister de basisprincipes van een marktwerking nog niet kennen? Indien de corporaties 75 % van hun woningen voor de verkoop beschikbaar moeten stellen , komen ongeveer 1,8 mln. woningen in één keer op de markt. Dit zal een negatief effect hebben op de prijsvorming van de woningen, ook die van de vrije sector.

Zou de minister de bijkomende effecten nog niet kennen? Door het verplicht moeten aanbieden van hun woningen ontstaat er voor de woningcorporaties een grote mate van onzekerheid. Over hoeveel woningen zullen zij over drie jaar nog beschikken? Welk meerjarenbeleid moeten ze gaan voeren? Is het nog wel verstandig om woningen te renoveren? Nog nieuwbouw realiseren, om die binnenkort weer te moeten verkopen?

Gelukkig zal het wel niet zo’n vaart lopen. Ook al bieden wij 75 % van onze woningen nu onze huurders aan, de meesten van hen zullen toch niet tot koop (kunnen) overgaan. Maar stel voor dat 10 % wel wordt verkocht, dan neemt het bezit van de corporaties met 240.000 woningen af. Uitgaande van een personeelsbezetting van 1 op de 100 woningen, zal dit ook leiden tot een verlies van 2.400 arbeidsplaatsen.

Gelukkig hebben we nog Aedes, de koepel voor woningcorporaties. In een felle reactie geeft Aedes-voorzitter Marc Calon aan “niet blij te zijn met het voorstel van het kabinet”! Hiermee laat hij goed zijn tanden zien. De nieuw minister weet nu wat ze van Aedes te vrezen heeft.

De laatste dagen van het jaar worden vaak gebruikt voor een terugblik. Ik hoop dat zowel de minister als Calon hierbij de afgelopen weken niet overslaan. Misschien kunnen ze deze overdenking samen doen. Met een glas champagne en een oliebol. Samen beseffen dat ze een kans gemist hebben!

Ik wens hen en u een goed 2012 toe, een jaar waarin ik hoop dat de kansen wel benut gaan worden!

28 december 2011

Dirk Hoogland

Solexrit

Vryleve heeft ook een personeelsvereniging. Alle medewerkers zijn daar lid van. En eens per jaar wordt er door de vereniging, althans door twee vrijwillig verplicht aangewezen medewerkers een evenement georganiseerd.

Dit evenement bestaat eigenlijk altijd uit twee onderdelen. Het eerste deel waarin we (medewerkers met partner) ons moeten ‘inspannen’ en het meest aantrekkelijke onderdeel waarin we gaan genieten van een goede maaltijd met daarbij een gezonde hoeveelheid drinken. Een evenement, waarvan de invulling ook geheim gehouden wordt. Een wat cynisch spel waarbij de organisatoren een waar genoegen hebben in het opbouwen van spanning en het creëren van onzekerheden bij hun collegae. Waarschijnlijk als compensatie voor de verplichte aanwijzing.

Dit keer werd de nadruk door hen wel heel erg gelegd op het meenemen van een rijbewijs. Een doeltreffende opmerking want dit leidde tot allerlei, naar later bleek, waanideeën. Misschien gaan we wel slippen, crossen of het meer veilige karten. Het was ze weer gelukt. Allerlei ideeën werden geopperd, zonder de juiste te noemen.

We gingen met zijn allen op de solex. Voor de duidelijkheid ieder op een eigen solex. Logisch dat we daar niet opgekomen waren als u weet dat één van de twee organisatoren bij ons bekend staat als snelheidsduivel en actief is op het gebied van duurzaamheid. Twee aspecten die niet te combineren zijn met een solex!

We troffen het erg met het weer, de zon scheen maar nog belangrijker het was droog. De route was goed uitgestippeld. Op wezenlijke punten waren foto’s gemaakt en bij de foto was aangegeven welke kant we op moesten. De solexen stonden klaar, wat kon er eigenlijk mis gaan? En toen bleek dat een solextoer vergelijkbaar is met het gewone leven. Want natuurlijk ging het anders als de organisatie dacht.

Het begon al met die directeur die te laat was. Zenuwachtig bellen of hij al in de buurt was. Snel alternatief plan uit de kast gehaald. Niet wachten, instructie aan iedereen geven en de eerste groep op pad sturen. Perfect geregeld. Directeur kwam eindelijk en ook de tweede groep kon vertrekken. In mijn groep was de discipline een beetje zoek. Snel werd vastgesteld waar we een pauze zouden hebben en een alternatieve weg was vlot gevonden. Gelukkig waren we wel zo sociaal dat er altijd iemand lette op eventuele achterblijvers.

Na een tijdje rijden bleek dat niet elke solex optimaal functioneerde. Hier was de organisatie goed op voorbereid. Na telefonisch contact kwam de ‘servicewagen’ de problemen verhelpen en bij het rustpunt vond er ook wisselingen plaats.

Vanaf het rustpunt was in onze groep de organisatie geheel verdwenen. Althans dat was mijn beeld. Gelukkig wist ik mijn solex al voorovergebogen over mijn stuur en zo nu en dan flink meetrappend aan de praat te houden, waardoor ik steeds zicht hield op mijn groepsgenoten. Want ik wist echt de route niet.

Zoals wel vaker blijkt was het gewoon een goed georganiseerde chaos, iedereen kwam redelijk gelijkertijd aan op de eindbestemming. Waarna we nog lange tijd genoten hebben van sterke solex-verhalen, lekker eten en een goed glas….. Ik heb genoten van een heerlijk solex-avontuur.

Ook nu bleek weer dat het niet uitmaakt wat je doet of hoe je het doet, als je iets onderneemt met mensen die hetzelfde willen bereiken en elkaar willen helpen, lukt het altijd!

22 november 2011

Dirk Hoogland

Politieke onbenul!

Ooit heb ik overwogen om de politiek in te gaan. Omdat ik wilde begrijpen hoe de politiek werkt. Door er onderdeel van uit te gaan maken dacht ik het te leren begrijpen.  Door de politici te kennen, met ze te praten ga je begrijpen waarom ze zeggen wat ze zeggen en waarom ze doen wat ze doen. Het is me tot nu toe niet gelukt om dit voornemen om te zetten in actie.

Ongetwijfeld is dit een reden dat ik de politiek nog steeds niet begrijp.  Neem de affaire Mauro. Het politiek probleem was volgens mij niet zozeer of hij al dan niet mocht blijven, maar of het CDA een eensluidende mening naar buiten kon brengen. Dat hebben ze nu bereikt met een studievisum.  Een studievisum terwijl zowel Mauro als zijn ‘moeder’ en deskundigen dagenlang al melden dat Mauro geen studiebol is. Begrijpt u het?  Ik niet.

Maar dat begrip had ik misschien wel gehad als ik de CDA politici zou kennen, van hen had gehoord waarom ze deze keuze maken. Waarom ze de partij belangrijker vinden dan de mens. Ik zou het dan nog niet met hen eens zijn, maar ze misschien wel begrijpen.

Als ik in de politiek zou stappen, zou ik dat in de lokale politiek doen. Daar zijn de onderwerpen veel concreter en kom je de mensen waar het om gaat dagelijks tegen. Ook met de lokale politiek ben ik het vaak niet eens. Neem nu de laatste ronde met betrekking tot de bezuinigingen in Rijnwaarden.

Ook de lokale politiek heeft het beeld dat het verhogen van tarieven gelijk is aan bezuinigen, een standpunt waar ik het in het geheel niet mee eens ben.

Dat ze de bouwleges verhogen, zo goed als verdubbelen is volgens mij een zeer onverstandig besluit. Enerzijds omdat dit weer een maatregel is die het bouwen van nieuwe woningen niet stimuleert, anderzijds omdat ik totaal niet geloof dat dit de opbrengst zal genereren, die aangegeven wordt. Maar dat dit college en politici erin geloven begrijp ik wel, door de gesprekken die ik met ze heb gevoerd en hetgeen ze in het verleden hebben laten zien.

Dat elkaar zien en spreken zo belangrijk is bleek gisterenavond ook tijdens de bijeenkomst van “de denktank”. Een jaarlijkse bijeenkomst die we houden met de verschillende dorpsraden en die dit keer als thema had “het communiceren met behulp van de social media”.

‘Face to face’ werden meningen en ideeën uitgewisseld. Werd ook duidelijk dat je informatie moet halen en dat bekendheid, openheid drempels die er misschien zijn kunnen wegnemen. Informatie moet je ook aanreiken, dus wilt u weten wanneer er een nieuwe blog op de site staat, geef dan uw emailadres door via info@vryleve.nl . U krijgt dan automatisch bericht bij het plaatsen van een nieuwe blog.

Ik ben een leergierig mens en heb weer veel opgestoken van de dorpsraden. Misschien moet ik toch maar de lokale politiek ingaan om de plaatselijke politici ook kennis te laten nemen van deze simpele wijsheden. Gaan we elkaar misschien ook begrijpen!

3 november 2011

Dirk Hoogland

De Herfst

Op een wat sombere dinsdagochtend liep ik bij enkele medewerkers de kamer binnen en vroeg om een onderwerp voor deze blog. “De herfst” werd direct geroepen en dat is dus de titel van deze blog. Direct werden ook diverse associaties gegeven met de herfst. Wat is dat toch een impopulair jaargetij! Ik zou er bijna depressief van worden, met zo’n vooruitblik voor de komende maanden. Somberheid, donkere wolken, nattigheid…., vallende blaadjes, de herfst van je leven niets positiefs wordt er genoemd.

Gelukkig geldt ook hier dat je kunt kiezen voor een half leeg glas of een half vol glas. Verrassend zal het niet zijn dat ik kies voor het halfvolle glas! Uit onderzoek is gebleken dat kinderen die in de herfst geboren worden gemiddeld zes maanden langer leven, dan mensen die in het voorjaar worden geboren. De herfst is het meest kleurrijke jaargetij dat we hebben. Ik kan enorm genieten van de diverse kleurpallets en de veranderingen, die daarin optreden in deze maanden. Die vallend blaadjes zijn belangrijk voor de groei van de bomen. En wat een heerlijke afwisseling in het weer. Herfststormen, regenbuien en prachtige zonnige dagen wisselen elkaar af.

Afwisseling die ook bij Vryleve duidelijk aan de orde is. Een afwisseling, die niet toevallig is maar gebaseerd op ons ondernemingsplan en het jaarplan. Net als dat de herfst na de zomer komt en we weten dat de winter ook steeds dichterbij komt. Zo zijn we nu conform onze planning bezig om onze structuur enigszins aan te passen.  Ook hebben we het over hoe we onze wijze van werken kunnen verbeteren. In de gevoerde discussies komt dan vaak het woord veiligheid naar voren.

Veiligheid is inderdaad heel belangrijk. Je moet je veilig voelen om de herfststormen te trotseren, je gaat meestal alleen naar buiten als je beschermd bent tegen de herfstbuien. Zo kan je ook alleen goed functioneren als je een gevoel van veiligheid hebt op je werk. Dat je weet dat je leidinggevende niet uit zijn dak gaat als je een fout maakt, dat je rustig met ideeën mag komen. Sterker nog dat je weet dat het gewaardeerd wordt dat je met ideeën komt.

Dat jezelf voor veiligheid kan zorgen is nog niet altijd even duidelijk. Natuurlijk wel als het gaat om goed gereedschap in combinatie met beschermende kledij of een regenjas tegen de regen. Maar dat geldt ook voor veiligheid in de organisatie. Als mens hebben wij vaak het idee te weten wat een ander wil of niet wil, hoe hij denkt over een onderwerp. Maar we geven hem vaak niet de kans om dit zelf aan te geven. Het kan enorm helpen als je gewoon vraagt wat een ander vindt van een idee en hem de kans geeft om zelf aan te geven of meegewerkt wordt of niet. Hierdoor leer je de ander veel beter kennen, weet je wat je aan hem hebt en neemt het gevoel van veiligheid zeker toe.

Ik heb zin in de herfst en weet zeker dat de vallende bladeren tot iets moois gaan leiden!

4 oktober 2011

Dirk Hoogland

Excuses!

Heeft u ook de raadsvergadering van 28 juni 2011 bijgewoond of teruggezien via de site van de gemeente. Wat een prachtig middel is die video opname trouwens. Je kunt altijd een vergadering terug kijken en er kan geen discussie plaatsvinden of iets nu wel of niet gezegd is.

Voor de direct betrokkenen natuurlijk wel eens lastig.

Zo maakte wethouder Schopman in een commissievergadering bepaalt geen vleiende opmerking over Vryleve. Een opmerking die er spontaan uitkwam naar aanleiding van waarschijnlijk een onverwachte vraag. Toen ik de video terugkeek en deze opmerking hoorde heb ik de wethouder daar direct op aangesproken. Dit heeft ertoe geleid dat de wethouder in de raadsvergadering op nette wijze zijn excuses heeft gemaakt. Hulde!

Oprechte excuses maken helpt problemen te voorkomen. Gewoon zeggen dat je iets niet goed gedaan hebt, of vergeten. Het is niet leuk, maar wordt over het algemeen wel gewaardeerd. En is een goed startpunt om alsnog tot resultaat te komen. Want dat is natuurlijk wel belangrijk.

Excuses maken om maar even van die ander af te zijn werkt maar kort. Dat kun je maar één of twee keer doen. Dan is het over en verlies je je geloofwaardigheid en zal het excuus ook niet meer geaccepteerd worden.

Zo hebben wij moeten constateren dat wij als organisatie niet goed om zijn gegaan met diverse meldingen/klachten. Met name op het onderdeel van terugkoppelen. Melden wat we met de melding/klacht gedaan hebben. Hiermee werden we duidelijk geconfronteerd in het servicekostenoverleg wat we gevoerd hebben met diverse huurders.

“Elke melding of klacht is een kans om te verbeteren.”

Een mooie zin , die ik ooit heb gehoord en niet ben vergeten. Zo zie ik het wel. Wij pakken deze kans op en gaan zorgen dat we op individueel niveau de betrokkenen alsnog goed informeren. Niet alleen nu, maar ook in de toekomst. Dit wordt ingebed in onze organisatie.

Ondanks dit goede voornemen en praktische invulling zal het ongetwijfeld nog wel eens fout gaan. Dan maken wij onze oprechte excuses, erkennen onze fout en zorgen vervolgens dat gebeurd wat afgesproken is.

3 juli 2011

Kan ik mijn ei kwijt?

In deze tijd van internet, facebook, sms en twitter is het vertellen wat je kwijt wilt geen probleem.  Deze webblog is daar ook een voorbeeld van.  Ik vind het een prachtige manier om de onderwerpen aan te snijden waaraan ik op dat moment behoefte heb. Wat jammer is dat er bijna niemand reageert. Althans niet via de site. Dit ondanks het feit dat er gemiddeld per dag meer mensen deze blog lezen dan dat er mensen werken bij Vryleve.

WAAROM WILT U UW EI NIET KWIJT?

Dat is een vraag die mij al enige tijd bezig houdt. Komt dat omdat u tevreden bent, of stelt u soms andere prioriteiten? Gelooft u niet dat uw opmerkingen tot iets zullen leiden of wilt u niet herkenbaar en dus aanspreekbaar zijn?

Het antwoord weet ik niet en zal ook niet voor iedereen hetzelfde zijn. Wel zou ik de antwoorden graag weten, dan kan ik de drempel mogelijk lager maken.

Wat ik wel weet is dat uw kennis en mening heel belangrijk is. Voor mij om goed beleid op te kunnen stellen. Beleid op velerlei gebied. Op het gebied van bijvoorbeeld onderhoud, communicatie en leefbaarheid is het goed voor ons om te weten wat u als individu voor mening heeft. Daar kunnen wij van leren en op reageren.

Dit wordt voor mij nog belangrijker nu de kans steeds groter wordt dat de HBV, als gevolg van gebrek aan nieuwe bestuursleden  mogelijk op houdt te bestaan. Ik ben dan ook op zoek naar nieuwe vormen. Klantenpanels, die gericht zijn op specifieke onderwerpen is daar een voorbeeld van. Nu zoek ik mensen die met mij mee willen denken over zo’n nieuwe vorm. Een vorm die mogelijk ook de HBV kan redden.

WILT U MEEDENKEN? Laat mij dit per mail weten en ik neem snel contact met u op.

Ook het MKB Rijnwaarden wil graag iets doen met uw kennis en mening. Daarvoor starten zij binnenkort met een onderzoek naar de mogelijkheden  van met name de detailhandel in Rijnwaarden. Dit onderzoek heeft alleen effect als u wilt meewerken. En het is voor u van groot belang. Op basis van dit onderzoek kunnen de ondernemers, de gemeente en ook Vryleve bepalen wat in de toekomst mogelijk is, hoe dit is te realiseren en waar rekening mee gehouden moet worden.

Het persbericht hierover is terug te vinden op onze site onder “Nieuws van Vryleve”.

DOET U MEE!  

9 Juni 2011

De zon schijnt!

De mensen zijn vrolijk, de omgeving is schitterend en er is veel in beweging. Wat wil je nog meer!

Van de week liep ik lekker in de zon naar de woning die we aan het aanpassen zijn. Een pilot, waar de bewoners heel gelukkig mee zijn. Natuurlijk hebben ze nu overlast. Beseft niet iedereen dat ze bezig zijn in een bewoond huis. Gaat er ook wel eens iets echt mis. Maar steeds duidelijker worden de voordelen zichtbaar voor de bewoners. Door het tijdelijk ongemak kunnen ze wel nog heel lang in hun woning blijven wonen. En daar zijn ze vreselijk blij mee.

Deze instelling is helaas niet bij iedereen aanwezig. Dat je rommel moet maken om op te ruimen. Het besef dat je iets moet ondernemen om iets te bereiken ontbreekt soms. Ook de wetenschap dat het leven bestaat uit geven en nemen is nog niet bij iedereen of elke organisatie doorgedrongen. Dat is wel jammer want dan zou de wereld er nog zonniger uitzien.

Daar waar zon is bestaat ook schaduw. Dan is het belangrijk dat er mensen zijn die je willen en kunnen helpen. Mensen die dat alleen kunnen als je instaat bent aan te geven dat je hun hulp nodig hebt.  Gelukkig zijn er veel mensen die dan ook willen helpen.

Als Vryleve krijgen wij niet zoveel hulp vragen, maar als we ze krijgen proberen we ook echt te helpen. Als een woning te duur is geworden door vermindering van inkomsten hopen wij dat we dat snel horen. Dan kunnen we actief mee zoeken naar een geschikte woning en kan zo voorkomen worden dat er een huurschuld opgebouwd wordt.

We denken mee met jonge ondernemers hoe hun plannen te realiseren zijn. De ene keer vinden we een gezamenlijke oplossing, de andere keer niet. Gelukkig groeit het beeld dat Vryleve benaderbaar is. Dat we meedenken in oplossingen en niet opzoek zijn naar nieuwe problemen.

Daar waar schaduw is komt weer de zon. Dat beseffen de bewoners waar hun woning voor wordt aangepast, dat geldt ook voor Vryleve. De te verhuren woningen uit de nieuwbouw zijn nu langzamerhand allemaal bewoond. De verkoop van nieuwbouwwoningen blijft doorgaan. U ziet ’s avonds ook steeds meer verlichting aanspringen in het fraaie appartementengebouw aan de kade in Tolkamer.

Ik hoop dat de zon nog lang blijft schijnen!  

Dirk Hoogland

4 mei 2011

Wat bezielt ons?

Ik ben geen groot liefhebber van het bijwonen van studiedagen, seminars en workshops. Niet omdat ik niet wil leren maar omdat ik juist verwacht niets te zullen leren en ik de kosten meestal belachelijk hoog vind. Maar vorige week zat ik op zolder in een Arnhems herenhuis, samengepakt met nog een twintigtal geïnteresseerden, om iets op te steken over de menselijke ontwikkeling. Met name over de relatie tussen leeftijd (fase van leven) en de daarbij behorende behoeftes ( in dit geval werk gerelateerd).

 Smito G. Böckler, docent aan de Vrije Universiteit, hield een inspirerend en gloedvol betoog. Hierin liet hij ons op een enthousiaste wijze zien welke fasen wij doormaken als mens. Dat daaruit bleek dat ik al aardig richting de laatste fase ga, was een kleine domper, maar deed niets af aan dit interessante verhaal.

Bij het tweede verhaal verdween mijn aandacht helaas. Of dit nou kwam door de inhoud, de wijze van presentatie of door het feit dat mijn gedachten meer bezig waren met het vertalen van wat ik net gehoord had naar onze organisatie laat ik maar in het midden.

Ik blijk in de fase te zitten waarin je o.a. niet meer gericht bent op het maken van een carrière maar anderen, vooral jongeren dus, wilt helpen/coachen door inzicht te geven in je eigen ervaringen. Voor mij herkenbaar.  Net als de fasen die ik blijkbaar al doorlopen heb. Bij de koppeling van deze fasen met het werken haalde ik er “het nieuwe werken” bij. En dus ook de steeds verdergaande invloed van de technische mogelijkheden van dit moment. Hoe zal Vryleve over 10 jaar functioneren?

Komt u dan nog steeds naar ons toe met uw vragen of verzoeken. Of doet u dat allemaal via internet. Wat natuurlijk nu al kan, maar waar nog niet heel veel gebruik van wordt gemaakt. Dat komt ook door ons. Wij moeten ook nog wennen als organisatie aan alle mogelijkheden die voorhanden zijn. Ook hebben wij het idee dat u nog steeds graag een stem wilt horen of een gezicht wilt zien. Maar is dat zo?

 Zelf vind ik het bijvoorbeeld ideaal als ik een storing via internet kan doorgeven en kan aangeven dat de monteur op dinsdag tussen 08.00 en 12.00 uur welkom is. En dat ik via dezelfde site kan zien welke status mijn melding heeft. Mits die monteur dan ook op tijd komt en de reparatie goed uitvoert. Want daar gaat het uiteindelijk om. Wordt gedaan wat verwacht wordt. Doen wij datgene wat u hoopt dat we doen. En als het kan nog iets meer. Dat bezielt ons!

Daarom zoeken we ook contact met u, hebben we overleg over de servicekosten. Wij willen graag weten wat beter  zou kunnen en wat we volgens u goed doen. Maar ook horen we graag nieuwe ideeën. Ik vind dat we er nog onvoldoende inslagen om met u in gesprek te komen en ben zoekende naar de juiste vorm. Ik hoop dat u mij daarin wilt helpen.

Zeker omdat het erop lijkt dat we in de toekomst een belangrijk orgaan als de Huurders Belangen Vereniging gaan missen. Door gebrek aan nieuwe bestuursleden wordt deze vereniging misschien wel opgeheven. Dit zou ik uitermate jammer vinden. Moeten we het dan gaan zoeken in grote bijeenkomsten of klantenpanels via internet? Wilt u eigenlijk wel meedenken over het wonen in Rijnwaarden? Wat bezielt U?

Dirk Hoogland

13 april 2011

Wat hebben wij te klagen?

De ongelofelijke en onbegrijpelijke ramp in Japan is nu een week geleden gebeurd. Als je die beelden ziet voorbij komen van het onbeschrijfelijke persoonlijke leed wat zo’n gigantisch grote groep mensen van het ene moment op het andere is overkomen, dan besef je weer eens hoe goed we het hier hebben.

Dan zet je een klein artikeltje over “de neonverlichting in Pannerden” in een geheel ander perspectief.  Dan ontstaat er ook in het geheel niet de behoefte om daar op te reageren. Waarom zou je ingaan op de onjuiste informatie die er in staat. Dat er geen sprake is van neon, maar van led-verlichting. Wat betekent duurzaamheid hier, als je dit vergelijkt met al die radioactiviteit die in Japan vrijkomt.

Dat de gemeente al maanden niet reageert op brieven van ons over dit onderwerp of niet ingaat op onze uitnodiging om samen dit onderwerp te bespreken en op te lossen valt in het niet in bij die mensen die hun leven op het spel zetten om een grote ramp te vermijden. Wat een respect verdienen zij.

Dan lees je met extra plezier het artikel over de Woongroep in hetzelfde dorp. Wat prachtig dat Willy, Theo, Roy, Johan,  Annelies, Fons en Dennis op deze wijze kunnen wonen. Hoe anders was dat nog geen 30 jaar geleden. Laten we hopen dat de politieke beslissingen, deze manier van wonen ook in de toekomst borgt.

We zijn druk bezig om onze showroom met betrekking tot keukens en sanitair te verbeteren. We willen zichtbaarder maken welke keuzes onze huurders en kopers hebben bij vervanging van keukens en sanitair. Het gaat heel mooi worden. Maar naar mijn idee zou de verbouwing wel wat sneller mogen. Maar wat maakt die paar dagen eigenlijk uit?

U hoeft niet ongerust te worden,dat ik nu opeens een ander mens ben geworden. Dat u verstoken zult blijven van mijn kritische opmerkingen of kritische vragen. Ik blijf wie ik ben, iemand die denkt dat het heel goed wonen is in Rijnwaarden. Die zich daarvoor optimaal blijft inzetten en daarbij blijft benadrukken dat lang niet altijd de bekende paden tot het beste resultaat zal leiden!  

Sterker nog, de afgelopen week ben ik er nog meer van overtuigd geraakt dat we de uitdagingen die voor ons staan niet groter moeten maken dan ze zijn. Dat we niet alles tegelijkertijd moeten oppakken. Dat we durven toe te geven dat de huidige tijd, de huidige inzichten reden kunnen zijn om onze strategie en manier van werken aan te passen.

Echt te klagen hebben we niet. In vergelijking tot Japan hebben we geen problemen, maar wel uitdagingen!

Dirk Hoogland

18 maart 2011

Huurders reacties

Het leven is en blijft een verrassing. Elke dag weer weet ik dat er iets gebeurt wat ik niet vooraf verwachtte. Meestal worden deze verrassingen veroorzaakt door reacties van mensen. Zo ook de afgelopen week.

Via via, de informele informatiebronnen blijven heel belangrijk, krijg ik een brief te lezen van één van onze huurders. In dit geval een heel ontevreden huurder. Een brief die niet aan mij is gericht maar aan “De inwoners van Rijnwaarden”. U heeft die brief dus waarschijnlijk ook gehad. Een trieste brief.

Triest omdat enkele van mijn medewerkers met naam en toenaam worden genoemd waarbij hen ten onrechte slechte eigenschappen worden toebedacht. Triest dat iemand zich heeft geleend om deze boodschap in goed Nederlands in de computer te zetten en te printen. Deze persoon had de schrijver in bescherming moeten nemen! Triest voor de ondertekenaar. Iedereen die hem kent weet welke waarde ze aan zijn brief moeten geven.

Intern hebben we erover gesproken of we naar justitie zouden moeten stappen, gezien de vorige zin zijn we tot de conclusie gekomen dat nu niet te doen.

Ik besef heel goed dat wij niet alles goed doen, dat er huurders zijn die ontevreden zijn. Over datgene wat we gedaan hebben of juist over datgene wat we niet gedaan hebben. Wij proberen dat zoveel mogelijk te voorkomen en krijgen in het algemeen daar een goede waardering voor. Maar natuurlijk komt het voor. En voor die situaties hebben we een uitstekende procedure, waarbij uiteindelijk een onafhankelijke klachtencommissie een uitspraak doet.

Dezelfde dag kwam er een tevreden huurder ons kantoor binnen. Met een doos overheerlijk gebak. Gebak die we ons goed hebben laten smaken. Natuurlijk met uitzondering van degenen die “dokter-Franken”. Het blijft fijn als je te horen krijgt dat iemand blij is met datgene wat je voor hem gedaan hebt. Voor mij een bevestiging van het belang van een schouderklopje of een compliment. Dat doen we te weinig, hoort niet echt bij de Nederlandse cultuur. “Hij doet toch, wat je mag verwachten”.

Ik ben benieuwd wat deze week me weer gaat brengen.

Grillen van de natuur

Wat een enorme belangstelling afgelopen weekend voor de hoge waterstanden. In Tolkamer leek het qua drukte wel zomer, goed voor de horeca. En voor de naamsbekendheid. De namen Tolkamer, Lobith en Spijk waren geregeld op de radio te horen. En die belangstelling was overal duidelijk aanwezig. Dat bleek wel uit de foto’s in de kranten.

Zelf heb ik ook de waterkant opgezocht. Die was nu aanzienlijk dichterbij gekomen en scheelde meer dan een half uur lopen. Mijn zwarte labrador stond even gek te kijken, dat er water was waar hij anders in het gras kon lopen snuffelen. Zo’n beest heeft het ook moeilijk. Eerst wordt die geconfronteerd met een rare gladde ondergrond, waar hij anders heerlijk kan zwemmen en nu is er opeens water waar hij dit niet verwachtte.  Maar hij liep daar niet echt over te denken en genoot van de kansen die de grillen van de natuur hem bood.

Grillen van de natuur die bij de mensen ook veel doet. Opeens zie je mensen bij elkaar komen, spreken wild vreemden elkaar aan en heel opvallend, ze hebben het met name over de positieve kanten. Het geweldige van de natuur, de natuurlijke krachten, de veiligheid van de dijken en de snelheid waarmee voorzieningen zijn en worden getroffen.

Hoe anders gaan we om met de grillen van de mens. Grillen, die ons alleen opvallen bij mensen die durven boven het maaiveld uit te komen of mensen, die zich anders gedragen. Ben van TVOH wordt nu geadoreerd door half Nederland. Maar voor die honderden “Look alike’s” lopen velen wel een straatje om als je er één aan ziet komen.  Dat geldt ook voor het gedrag van de reggae muzikant. Die ene op TV wordt gewaardeerd door zijn persoonlijkheid en lef dat die voor zijn levensopvatting durft uit te komen, al die onbekende anderen worden beschouwd als nietsnutten en mensen zonder enige vorm van ambitie.

Wat zou de wereld er toch anders uitzien als we de grillen van de mens op dezelfde manier zouden bekijken als de grillen van de natuur. Elk mens heeft zijn kwaliteit en laten we die waarderen!

Kerstoverdenkingen

Ik vind deze dagen zo rond de kerst altijd een aparte periode. Een periode waarin veel mensen terugkijken naar wat het afgelopen jaar is gepasseerd en welke plannen ze hebben voor het komende jaar. Zelf doe ik dat ook. Soms gedwongen door bestaande tradities als het houden van een kersttoespraak voor de medewerkers of er komt iemand langs die mij graag als klankbord wil gebruiken. Maar ook vanuit mijzelf.

Dat is één van de redenen dat ik graag werk rondom de feestdagen. Het is lekker rustig op de weg, het aantal afspraken in de agenda neemt richting 31 december hard af en ook de telefoon gaat aanzienlijk minder. Dus heb ik tijd om wat zaken die zijn blijven liggen af te ronden en om vooruit te kijken naar de te ondernemen activiteiten in 2011.

In mijn kersttoespraak heb ik natuurlijk ook teruggekeken naar wat er het afgelopen jaar is gebeurd: “ We hebben weer 20 woningen van een beter energielabel kunnen voorzien. De grote financiële problemen hebben we weten op te lossen. Alle VVE’s zijn geactiveerd en alle woningen staan nu in de administratie op de juiste plek. Ook fiscaal is dit allemaal goed geregeld. Het verhuurproces is verbeterd, waardoor de gemiddelde leegstandsduur is afgenomen. We hebben getoetst hoe tevreden onze klant is. En die is echt tevreden. Tevreden over de wijze waarop reparaties in de woningen plaats vinden, de wijze waarop we bereikbaar en aanspreekbaar zijn. Tevreden over de kwaliteit van de woning! Ik ben trots op wat we met zijn allen bereikt hebben in 2010 en wil jullie (alle medewerkers) daarvoor hartelijk danken.”

Mensen verdienen een compliment als ze iets goed doen of gedaan hebben. Ik geloof dat dit heel belangrijk is, zeker zo belangrijk als aan te geven als iemand iets niet goed doet. Maar dat gaat ons allen veel beter af.

Deze blog wordt goed gelezen en ik krijg geregeld mondelinge reacties. Jammer is het dat de meeste mensen anderen geen deelgenoot willen maken van hun positieve of negatieve reactie op wat ik geschreven heb. Ik wil daarom mijn waardering uitspreken voor degenen die wel zichtbaar hebben gereageerd. Ik hoop dat dit in 2011 meer navolging gaat krijgen!

Ik wil ook mijn waardering uitspreken voor de bestuurders van de Huurders Belangen Vereniging. Zij hebben dit jaar heel veel energie gestoken in het zoeken naar nieuwe bestuursleden, omdat anders de HBV mogelijk ophoud te bestaan! Jammer is het om nu vast te stellen dat hun acties eigenlijk niets opgeleverd hebben. Ik doe nogmaals een oproep op aan een ieder om zich af te vragen of ze niet wat tijd beschikbaar kunnen maken voor zo’n zinvolle vereniging.

Last but not least mijn complimenten voor het college van de gemeente Rijnwaarden. Een compliment voor de prettige wijze waarop we dit jaar met elkaar omgegaan zijn, indien nodig konden we elkaar snel vinden en hadden we ook tijd voor elkaar. We zijn het niet altijd met elkaar eens geweest dit jaar, ondanks dat hadden we respect voor elkaar en konden het onderling goed vinden. Dit waardeer ik zeer.     

Ik wens U allen hele prettige feestdagen toe en een goed (gezond en gelukkig) 2011!

Politiek en Vryleve

De samenwerking tussen de lokale politiek en Vryleve is altijd een interessant onderwerp. Ook vandaag de dag een actueel thema. Toch wil ik beginnen met de landelijke politiek.  

Momenteel is het een gewoonte om te denken dat “problemen”opgelost kunnen worden door het vaststellen van nieuwe regels en als die niet helemaal goed werken, dan…. bedenken we vast wel aanvullende regels. Daar heeft u als burger last van en wij als woningcorporatie.

Met ingang van 1 januari 2011 gelden voor ons weer nieuwe regels. We mogen maximaal 10 % van onze woningen, die een maximale huur kennen van € 652,52 toewijzen aan mensen met een gezamenlijk inkomen van maximaal € 33.614,00. Dit lijkt op het eerste gezicht helemaal geen gekke regel. De corporatie is er toch om mensen met een laag inkomen aan een goede woning te helpen, dus dat wordt zo toch goed geregeld. Ik geloof dat de politiek ook niet veel verder heeft gekeken. Zouden zij echt gekeken hebben naar de consequenties van de burgers. Ik betwijfel het!

Deze week stond er een verhaal in een landelijke krant, één van de vele voorbeelden die helaas orde van de dag zullen worden. Een jong stel huurt al enige jaren een woning. Heeft nu een dubbel inkomen dat boven de grens uitkomt. Willen verhuizen omdat er gezinsuitbreiding komt. Maar hebben onvoldoende geld om een woning van meer dan €650,00 te betalen. Helaas dus als het aan de politiek ligt.

Of wij hier in Rijnwaarden last krijgen van deze maatregel is niet zeker. Jaarlijks schommelen we zo rond die 10 %. Maar wel moeten we weer meer gaan vastleggen, meer informatie vragen aan de kandidaat huurders. En we moeten ons over nog meer gaan verantwoorden. Als corporatie zijn we steeds meer tijd kwijt aan het verantwoorden, tijd die ik zelf liever inzet om nog betere kwaliteit van dienstverlening te geven!

Natuurlijk mag in deze weblog de plaatselijke politiek niet ontbreken. Deze dagen valt de naam van Vryleve geregeld in de raadszaal. Dit in relatie tot de voorstellen met betrekking tot ’t Scathe. Na de commissievergadering deze week, zal dinsdag 14 december 2010 het collegevoorstel in de gemeenteraad besproken worden. Ik hoop hierbij aanwezig te zijn om eens te horen hoe zo’n belangrijk dossier behandeld wordt. Of de kritische vragen gesteld worden, die ik verwacht. En of de politiek in staat is waar te maken wat zij in hun visies, partijprogramma’s en collegeprogramma beloven!

Soms gaan zaken wel snel, maar dat lukt alleen als er geen procedures gevolgd hoeven te worden of een heel besluitvormingstraject moet worden gevolgd. De wethouder Lamers nam kort geleden het initiatief om met mij de mogelijkheid te bespreken van een eenvoudige enquête die ons iets meer kan vertellen over de woonwensen van de inwoners van Rijnwaarden. Komende week zal deze verspreid worden tegelijkertijd met ons blad “Welkom thuis”.

En soms duren zaken ook wel heel erg lang. Aanvragen, die blijven liggen. Reacties die niet komen. Net als velen hebben wij daar ook last van. Wij en andere betrokkenen begrijpen vaak niet waarom dit soort zaken zo lang moet duren.

Onbegrip die toeneemt omdat ook geen uitleg plaatsvindt, laat staan dat er excuses gemaakt worden.

Maar er is hoop. Gisteren hoorde ik een groot compliment voor onze burgemeester. Hij geeft aan verantwoordelijk te zijn als er iets is fout gegaan. Hij maakt daar ook zijn excuses voor.

GOED VOORBEELD DOET GOED VOLGEN!?

De Denktank

“Een denktank is een groep mensen, die zich in een bepaald onderwerp verdiepen.

Een vrije vertaling van mij van de definitie die ik tegen kom op Wikipedia. Een definitie die goed past bij het gezelschap wat vorige week om de tafel zat bij Vryleve. Vorig jaar is de eerste bijeenkomst geweest van deze ”Denktank zes dorpen Rijnwaarden”, zoals we hem toen genoemd hebben.

Het was wel jammer dat er geen vertegenwoordiging vanuit Lobith aanwezig was.

Natuurlijk spreek ik geheel voor mijzelf, maar ik vond het een geweldige avond. Als Vryleve  moesten we natuurlijk wel even de aandacht vestigen op onze nieuwe site en de positieve waardering die blijkt uit het gevoerde klanttevredenheid onderzoek  die  we gehouden hebben.

Maar daarna ging het over LEEFBAARHEID, het onderwerp van deze denktank.

Het begon met de presentatie van de totstandkoming van de dorpsvisie in Nieuw-Dijk. Duidelijk werd verteld, hoe de visie tot stand was gekomen.  Hoe belangrijk het is dat deze ontstaat bij de bewoners zelf. Maar ook het belang van een goede ondersteuning van de gemeente en de corporatie werd weergegeven. En wat ik zo mooi vond was het enthousiasme  waarmee dit werd gepresenteerd. Een bevlogenheid die niet verdween toen gevraagd werd “En hoe staat het met de realisatie?”. Het antwoord was dat er maar heel weinig was gerealiseerd, maar……………………..

De oorspronkelijke doelstelling was een beter evenementen terrein te krijgen en die is er nu!

En er is nog veel meer. Er ligt een visie waar de bewoners van Nieuw-Dijk naar toe willen qua inrichting van hun dorp. Niets hoogdravend, maar eenvoudig weergegeven. Een perfecte leidraad om mee verder te gaan, zodra de economische situatie het weer toelaat. Geen wonder dat enthousiasme.

Ik zag de aanwezigen uit Spijk ook ingetogen glunderen, die dachten waarschijnlijk “daar zijn wij ook mooi mee bezig. Als het hen lukt, lukt het ons natuurlijk ook”.

Na de presentatie ontspon er een inspirerende discussie, die van links naar rechts ging en weer terug. Sommigen bleken al duidelijke beelden te hebben en zouden die graag willen bespreken met Vryleve. Een uitnodiging die natuurlijk aangenomen werd. Anderen zagen nog aardig wat beren op de weg, met name financiële. Spijk werd hierop dan ook nadrukkelijk bevraagd. 

Ik ben tot de conclusie gekomen dat de wens om te komen tot een dorpsvisie groot is.  Goed dat het staat in het collegeprogramma.

We hebben het ook nog over aspecten van leefbaarheid gehad, wel jammer dat de stenen daarbij de boventoon voerde. Het lukte niet echt om te komen tot snel realiseerbare ideeën. Wel vonden de dorpsraden dat zij primair met de ideeën zouden moeten komen. Belangrijk aandachtspunt wat werd genoemd is het probleem van de “hangjongeren”. 

Ik denk dat we de oplossing bij de jongeren zelf moeten zoeken, wie weet beter wat ze willen dan zij zelf.  Ik besef dat dit eenvoudiger klinkt als dat het is. Maar volgens mij blijft dat het startpunt. Begin bij de mensen zelf!